Godine 2005. Stiven Slevin, tada pedesetdevetogodišnji muškarac, krenuo je na putovanje kroz Sjedinjene Američke Države bez unapred određenog cilja. U tom periodu prolazio je kroz težak životni period i borio se sa depresijom. Tokom vožnje zaustavila ga je policija u okrugu Dona Ana, u saveznoj državi Novi Meksiko, nakon čega je uhapšen zbog vožnje pod dejstvom alkohola i upravljanja vozilom koje nije bilo u njegovom vlasništvu. Odveden je u lokalni pritvorski centar, gde je započeo period koji će kasnije biti ocenjen kao jedno od najozbiljnijih kršenja prava zatvorenika u SAD.
Po dolasku u zatvor smešten je u posebnu prostoriju za posmatranje, a zatim u samicu, u kojoj je ostao čak 22 meseca. Tokom boravka bio je gotovo potpuno izolovan od drugih ljudi. U prvim mesecima slao je pisma u kojima je molio za medicinsku pomoć, navodeći da pati od nesanice, napada panike i pogoršanog psihičkog stanja. Kako je vreme prolazilo, njegovo zdravstveno stanje se ozbiljno pogoršavalo. Prestao je da piše, postao je dezorijentisan i najveći deo dana provodio je ljuljajući se napred-nazad. Zbog dugotrajne izolacije retko je napuštao ćeliju, a posledice su bile vidljive i na njegovom fizičkom zdravlju - razvile su se kožne infekcije, dok su mu zubi propadali zbog nedostatka odgovarajuće nege.
Nakon izlaska iz zatvora pokrenuo je sudski postupak protiv okruga Dona Ana zbog nehumanog postupanja i uskraćivanja odgovarajuće zdravstvene zaštite. Sud je presudio u njegovu korist i dodelio mu odštetu od 15,5 miliona dolara, što predstavlja jednu od najvećih naknada dosuđenih u slučajevima povrede građanskih prava zatvorenika u istoriji Sjedinjenih Američkih Država.
BONUS VIDEO
Komentari (0)