Prvi deo mosta izgrađen je 1956. godine, a drugi 1969. godine, kako bi se olakšao saobraćaj i stvorila alternativna ruta između severne i južne obale jezera. Gradnja je bila izuzetno zahtevna jer se radilo u močvarnom području, na nestabilnoj podlozi izloženoj čestim olujama.

Most se sastoji od preko hiljadu betonskih stubova postavljenih u jezersko dno. U građevini je upotrebljeno više od pola miliona tona betona i oko 24.000 tona čelika. Najveći izazov predstavljala je stabilnost konstrukcije na mekom muljevitom dnu. Inženjeri su morali osmisliti niz plovećih temelja koji distribuiraju težinu mosta i sprečavaju njegovo sleganje.

Srednji deo mosta uključuje podizni mehanizam koji omogućava prolazak većih brodova. Konstrukcija je jednostavna, ali robusna, svedeni betonski stubovi i trapezni nosači koji prate ritam vodene površine.

Radnici su morali da se bore s ekstremnim uslovima: velikom vlagom, nestabilnim muljevitim tlom i čestim uraganima koji su presecali južnu obalu Meksičkog zaliva.
Ono što ovaj most čini fascinantnim jeste činjenica da je u potpunosti građen prefabrikovanim segmentima. Hiljade betonskih delova dopremane su čamcima i sastavljane na licu mesta.

Ukupno je ugrađeno 9.500 armiranobetonskih stubova, a svaki je oslonjen na dno jezera pomoću specijalnih spiralnih šipova.
Saobraćajnica ima dve odvojene trake, svaka široka oko 10 metara, a srednji deo mosta ima rotacione sekcije koje se mogu otvarati radi prolaska velikih brodova.
Materijali su birani pažljivo, izdržljivi betoni sa posebnim aditivima protiv soli i korozije, jer su uslovi na jezeru slični morskim.

Most je snažan simbol američkog juga i deo kulturnog identiteta Luizijane. Svakodnevno ga koristi više od 30.000 vozila, a njegova silueta često se pojavljuje u filmovima i dokumentarcima kao metafora veze između tradicije i modernog sveta. Pojavljuje se u brojnim filmovima i TV serijama, a Amerikanci ga s ponosom zovu „The Bridge to the Horizon“ („Most prema horizontu“) jer se tokom vožnje često čini da vozite pravo u nebo.