Ogromni talasi širili su se kroz gornje slojeve Zemljine atmosfere, otkrivajući kako snažni uragani mogu da izazovu poremećaje koji su uglavnom nevidljivi iz svemira.
Satelit je snimio oluju
Sajmon je bio jedan od snažnih tropskih ciklona koji su tokom sezone uragana 2026. godine zahvatili istočni Pacifik. Brzina njegovih vetrova dostizala je 250 kilometara na sat.
Uragan je pretio obalnim naseljima
Satelit NASE je snimio je oluju 11. oktobra oko 14.30 po lokalnom vremenu. U tom trenutku oko uragana nalazilo se približno 50 kilometara od obale, između gradova Manzaniljo i Puerto Valjarta.
Do vremena snimanja brzina stalnih vetrova opala je na oko 210 kilometara na sat, ali je uragan i dalje predstavljao ozbiljnu pretnju priobalnim područjima. Planinski venac Sijera Madre verovatno je doprineo njegovom slabljenju, ali to nije sprečilo obilne padavine i poplave, uključujući i područje lučkog grada Manzanilja. Jake kiše povećale su i opasnost od klizišta u planinskim predelima.
Gravitacioni talasi iznad uragana
Dok je oluja besnela nad Pacifikom, sateliti su registrovali još jednu zanimljivu pojavu. Noćni snimci satelita otkrili su gravitacione talase koji su se širili iznad uragana.
Kako nastaju talasi visoko iznad oluje?
Ovi talasi nastaju usled snažnih procesa unutar uragana.Topao i vlažan vazduh naglo se podiže i formira visoke olujne oblake.
Takva strujanja mogu da poremete okolnu atmosferu i stvore talase koji se šire ka stratosferi i mezosferi. Za razliku od morskih talasa, oni se kreću kroz vazduh, a gravitacija deluje kao sila koja ih vraća u ravnotežni položaj. Zbog toga se nazivaju atmosferskim gravitacionim talasima.
Iako snažni uragani mogu da izazovu ovu retku pojavu, sateliti ne uspevaju uvek da je zabeleže. Vetar na velikim visinama može da oslabi talase ili ih rasprši pre nego što stignu do mezosfere, piše Science Daily.
Komentari (0)