Prema drevnom predanju, pojas je sama Bogorodica isplela od kamilje dlake i nosila tokom svog života. Nakon njenog Uspenja, svetinja je predata apostolu Tomi, istom onom apostolu koji prema hrišćanskoj tradiciji nije stigao na njenu sahranu. Upravo od tog trenutka počinje putovanje relikvije dugo skoro dve hiljade godina.
Pojas je najpre čuvan u Jerusalimu, a zatim prenet u Carigrad, prestonicu Vizantije, gde je vekovima bio jedna od najvećih svetinja hrišćanskog sveta. Vizantijski carevi smatrali su ga simbolom zaštite carstva, a istorijski zapisi govore da su pred njim služene molitve u vreme bolesti, ratova i velikih kriza.
Jedna od najpoznatijih priča vezana je za caricu Zoju, suprugu cara Lava VI, za koju se verovalo da je ozdravila nakon što je pojas iznet iz posebnog kovčega i položen na nju. Tada je relikvija ukrašena zlatnim nitima koje su delimično sačuvane do danas.
Kada je Vizantija počela da slabi, a Carigrad kasnije pao, mnoge svetinje su nestale ili uništene. Međutim, Pojas Presvete Bogorodice je sačuvan i prenet u manastir Vatoped na Svetoj Gori, gde se vekovima čuva kao najveća dragocenost manastira.
Zanimljivo je da ova svetinja ima i duboku vezu sa Srbijom. U srednjovekovnim zapisima pominje se da je knez Lazar pomagao manastir Vatoped i darivao svetinje povezane sa pojasom, zbog čega se ova relikvija i danas posebno poštuje među Srbima.
Za vernike, pojas nije samo istorijski predmet. On predstavlja simbol zaštite, vere i kontinuiteta hrišćanstva kroz vekove, relikviju koja je preživela carstva, ratove i padove država, a ostala jedna od najpoštovanijih svetinja pravoslavnog sveta.
Komentari (0)