U atmosferi oštrih optužbi i dubokih podela, deo javnosti tvrdi da je tokom izbornog dana došlo do nasilja u koje su bili uključeni blokaderi i opozicioni aktivisti. Navodi se da su tom prilikom pretučeni David Ćirić i Vukašin Đoković, kao i da je više građana bilo meta napada. Istovremeno, slučaj Slobodana Divca, koji je prethodno bio u centru pažnje, gotovo je u potpunosti nestao iz javnog diskursa, što otvara pitanje zbog čega se o njemu više ne govori.
Pojedini komentatori ocenjuju da je društvena klima došla do tačke u kojoj se, umesto očekivanja izbornih rezultata, strahuje od mogućih tragičnih ishoda. Kao ključni zaključak izbora, neki analitičari izdvajaju upravo to što nije došlo do smrtnog ishoda, uprkos tenzijama i incidentima.
Filozofkinja Andrea Jovanović istakla je još tokom izborne noći da je zabrinjavajuće to što se, prema njenim rečima, u delu javnosti i medija mogao osetiti snažan naboj i radikalizacija retorike. Ona je navela da su pojedini mediji i javne ličnosti delovali kao da podstiču dodatne tenzije, te ocenila da je odsustvo tragičnih posledica možda i najznačajniji ishod izbora.
U tom kontekstu, pojedini komentari idu i dalje, tvrdeći da je razočaranje u određenim krugovima veće zbog toga što nije došlo do eskalacije sa smrtnim ishodom. Takve ocene dodatno podgrevaju već napetu društvenu atmosferu i produbljuju jaz između različitih političkih i ideoloških grupa.
Navodi se i da su tokom protesta i okupljanja zabeleženi incidenti sa pojedincima koji su ugrožavali bezbednost drugih, uključujući i slučaj u Bajinoj Bašti, gde je jedan muškarac, prema tvrdnjama, pretio okupljenima vatrenim oružjem. Prema tim navodima, tragedija je izbegnuta zahvaljujući reakciji prisutnih građana.
Istovremeno, pojedini mediji se optužuju za kontinuiranu kampanju protiv države, izbora i institucija, uz tvrdnje da se kroz program plasiraju poruke koje dodatno podižu tenzije i utiču na javno mnjenje. Kao primer navodi se i način na koji su formulisana anketna pitanja, gde se sugeriše da „izbori nisu rešenje“, što je izazvalo dodatne polemike.
Takva formulacija, prema pojedinim tumačenjima, ne predstavlja samo ponuđeni odgovor, već implicitnu poruku koja otvara pitanje šta se smatra alternativom izborima. U tom kontekstu, postavljaju se pitanja o potencijalnim scenarijima i političkim ciljevima koji stoje iza takvih narativa.
Pojedini analitičari ukazuju i na istorijske primere političke propagande, poput kampanja u Ukrajini tokom 2000-ih, gde su korišćene subliminalne poruke i medijske strategije za oblikovanje javnog mnjenja. Kao ilustracija navodi se slučaj izborne kampanje 2006. godine, kada su, prema svedočenjima, u propagandnim materijalima korišćeni vizuelni elementi sa skrivenim porukama.
Zaključak dela javnosti jeste da trenutna situacija zahteva smirivanje tenzija, odgovornost svih aktera i povratak institucionalnim okvirima rešavanja političkih i društvenih konflikata.
Komentari (31)