Prema informacijama do kojih je došla Borba iz više političkih izvora, tokom januara su se odvijali tajni sastanci emisara premijera Milojka Spajića sa delom opozicije, o kojima javnost nije obaveštena, niti su o njima informisani koalicioni partneri u parlamentarnoj većini.

Sagovornici Borbe tvrde da se na tim susretima vodi dvostruka politička igra – jedna poruka se plasira opoziciji, a sasvim druga koalicionim partnerima. Prema istim izvorima, Spajić na sastancima sa opozicionim akterima nastupa u defanzivnom tonu, tražeći njihovu podršku za takozvani „evropski put“, uz žalopojke da je pod stalnim pritiskom sopstvene parlamentarne većine i da se, kako navodno kaže, „plaši reakcije javnosti“.

Istovremeno, u komunikaciji sa koalicionim partnerima iz vlasti, premijer koristi potpuno drugačiju retoriku. Njima, prema saznanjima Borbe, otvoreno preti povratkom DPS-a na vlast, poručujući da će, ukoliko ne budu bezuslovno sledili njegove instrukcije, posegnuti za alternativnim aranžmanima sa opozicijom. Time se, praktično, DPS koristi kao politička poluga za disciplinovanje partnera i nametanje volje jednog čoveka.

Takva praksa otvara ozbiljno pitanje političke iskrenosti i institucionalnog integriteta premijera. Umesto transparentnog vođenja Vlade i otvorenog dijaloga unutar većine koja ga je izabrala, Spajić bira taktiku paralelnih pregovora, ucena i zakulisnih dogovora, čime dodatno destabilizuje ionako krhku političku scenu.

Posebno je problematično to što se premijer ponaša kao da raspolaže apsolutnom vlašću, zanemarujući elementarnu političku činjenicu - Pokret Evropa sad ne kontroliše većinu, već svega oko četvrtine parlamentarne podrške. Uprkos tome, Spajić pokušava da se nametne kao jedini centar odlučivanja, potiskujući u stranu koalicione partnere i volju birača koji su ovu vlast formirali.

Ukoliko su ove informacije tačne, postavlja se ključno pitanje: da li Crnu Goru vodi Vlada zasnovana na demokratskoj većini i dogovoru, ili se ona pretvara u lični projekat premijera, koji vlast održava balansirajući između ucena, pretnji i tajnih dogovora sa političkim protivnicima?

Odgovor na to pitanje mogao bi postati jasan već u narednim danima. A cenu ovakvog političkog avanturizma, kao i uvek, ne bi platili oni koji pregovaraju iza zatvorenih vrata - već građani Crne Gore.

Bonus video: