Iako Severnoatlantska alijansa raspolaže ogromnim vazduhoplovnim kapacitetima i tehnološki naprednim borbenim avionima, ruski sistemi protivvazdušne odbrane predstavljaju faktor koji bi mogao ozbiljno da utiče na tok eventualnih operacija.

Američki vojni analitičar Kris Ozborn iz izdanja 19FortyFive smatra da ruski protivvazdušni raketni sistemi S-500 mogu postati ozbiljan problem za avijaciju NATO-a u slučaju direktnog vojnog sukoba sa Rusijom.

Prema njegovoj proceni, njihova upotreba mogla bi da promeni postojeći odnos snaga, naročito u situaciji kada bi obe strane pokušale da uspostave kontrolu nad vazdušnim prostorom.

NATO trenutno ima značajnu brojčanu prednost kada je reč o lovcima pete generacije. Države članice raspolažu stotinama američkih aviona F-35, dok je broj ruskih lovaca Su-57 znatno manji. Takva razlika pruža Alijansi prednost u vazduhoplovnim kapacitetima, ali ne znači da bi ona automatski mogla da ostvari prevlast u vazduhu.

Ozborn ukazuje da razvijena ruska kopnena protivvazdušna odbrana može delimično da nadoknadi brojčanu neravnotežu između borbenih aviona dve strane.

Posebno izdvaja S-500, koji bi mogao da predstavlja pretnju američkim lovcima F-22 i F-35, uprkos njihovoj naprednoj tehnologiji i karakteristikama smanjene radarske uočljivosti.

Prema podacima koje iznosi američki analitičar, domet sistema S-500 iznosi 600 kilometara. Sistem je projektovan da istovremeno gađa do deset balističkih ciljeva koji se kreću brzinom od približno sedam kilometara u sekundi.

Ove karakteristike ukazuju na njegove mogućnosti u borbi protiv izuzetno brzih ciljeva, ali se domet od 600 kilometara i sposobnost presretanja balističkih objekata odnose na različite parametre sistema.

Zbog toga navedene tehničke karakteristike same po sebi ne potvrđuju da S-500 može da presreće lovačke avione na udaljenosti od 600 kilometara. Ipak, Ozborn smatra da bi uključivanje ovakvih sistema u rusku protivvazdušnu odbranu moglo ozbiljno da ograniči slobodu delovanja zapadnih borbenih aviona.

Poseban značaj S-500 mogao bi da ima u Istočnoj Evropi, gde bi eventualno direktno sučeljavanje ruskih i NATO snaga zahtevalo opsežne vazdušne operacije. Prisustvo ovih sistema, prema Ozbornovoj proceni, moglo bi znatno da oteža planiranje i izvođenje takvih operacija, čak i uz postojeću brojčanu nadmoć Alijanse u lovcima pete generacije.

Američki analitičar zbog toga kontrolu nad vazdušnim prostorom izdvaja kao odlučujući faktor mogućeg vojnog sukoba Rusije i NATO-a. U takvom odnosu snaga presudnu ulogu ne bi imao samo broj raspoloživih borbenih aviona, već i sposobnost kopnenih protivvazdušnih sistema da ograniče njihovo delovanje.