Istorija izgradnje 

Izgradnja je počela 2006. godine i trajala sve do 2010, dok je most otvoren za saobraćaj 2011. godine. Projekat je finansirala kineska vlada kao deo infrastrukturne ekspanzije od istorijskog značaja. Na hiljade inženjera, arhitekata i radnika učestvovalo je u ovom gigantskom poduhvatu, a ukupan trošak iznosio je oko 8,5 milijardi dolara. U projektu je učestvovalo oko 10.000 radnika i nekoliko stotina inženjera.
Tokom izgradnje, kineski inženjeri suočili su se sa izazovima kao što su močvarno tlo, česta poplavna područja, i potreba da konstrukcija izdrži tajfune, uragane i seizmičke udare. Da bi to postigli, korišćeni su posebni betonski stubovi ojačani čeličnim jezgrima i duboko ukopani u tlo, stvarajući osnovu praktično neuništivu u ekstremnim uslovima.

Most je projektovan da izdrži zemljotrese do magnituda osam stepeni Rihterove skale, kao i direktne udare tajfuna. Posebno su zanimljivi segmenti koji prelaze preko jezera Jangčeng jer tu se most proteže u obliku niza elegantnih lučnih konstrukcija koje omogućuju prolaz brodova ispod njih.

Visina mosta na pojedinim delovima dostiže 30 metara, a svaka od 2.000 betonskih potpora projektovana je da izdrži višedecenijsko dejstvo vode i vetra. Da bi se povećala izdržljivost beton je proizvodio posebnu mikrostrukturu koja odoleva eroziji, inovaciju razvijenu na kineskim univerzitetima specijalno za ovaj projekat.

Građevinski i arhitektonski detalji

Konstrukcija se oslanja na betonske stubove koji su raspoređeni na prosečnoj udaljenosti od 80 metara. Korišćeni su veoma čvrsti prednapregnuti betoni i čelične armature, koji omogućavaju otpornost na potrese i atmosferske uticaje. Građevina je u suštini niz vijadukata, red stubova i nosača koji se protežu kroz ravnice, polja pirinča, jezera i urbane zone. Tokom gradnje korišćeno je 480.000 tona čelika, dovoljno za izradu 30 Ajfelovih tornjeva. 

Ovaj most nije samo inženjersko čudo već i simbol kineske sposobnosti da poveže udaljene regije kroz modernu infrastrukturu. Svakodnevno ga koristi više od 200 vozova velike brzine, čineći ga kičmom ogromne kineske transportne mreže.

Značaj 

U registarskoj knjizi svetskih čuda 21. veka ovo arhitektonsko remek-delo stoji na prvom mestu sa svojom nadrealnom dužinom. To nije samo najduži most na svetu, to je most koji se ne vidi kraj ni s jedne strane horizonta.

Most je skratio vreme putovanja između Pekinga i Šangaja sa 10 sati na manje od pet što je imalo ogroman ekonomski uticaj. Milioni ljudi svakodnevno prolaze preko njega vozovima koji dostižu brzinu veću od 300 kilometara na čas.
Osim toga, most se posmatra i kao politički simbol kineske moći i napretka, dokaz sposobnosti države da poveže izuzetno različite regione i stvori infrastrukturu koja traje vekovima. Most je postao i turistička atrakcija jer brojni putnici kupuju karte samo da bi putovali prugom koja prelazi preko ovog mosta bez kraja.