Snimci i svedočenja iz Venecuele pokazali su kako u praksi izgleda upotreba pravog zvučnog oružja – odnosno sistema za usmereni akustični udar. Ljudi pogođeni tim talasom zvuka padaju na zemlju, dezorijentisani su, drže se za glavu, krvare iz nosa, neki povraćaju i ne mogu da stoje ili se kreću. Reč je o efektu ekstremnog pritiska na sluh, ravnotežu i nervni sistem, koji izaziva šok u celom telu.

Upravo takve scene obišle su svet nakon američke operacije u Karakasu. Prema svedočenjima pripadnika venecuelanskih snaga bezbednosti, nepoznato oružje proizvelo je snažan talas koji je „udario iz vazduha“, izazvao osećaj kao da glava puca iznutra, nakon čega su ljudi počeli da krvare iz nosa, povraćaju i padaju na tlo, potpuno. nesposobni da se pomere.

Vojni stručnjaci objašnjavaju da ovakvi efekti odgovaraju delovanju LRAD sistema (Long Range Acoustic Device) ili sličnih akustičnih oružja koja emituju ekstremno snažan i fokusiran zvučni snop. Takav udar ne deluje kao obična buka – on razbija orijentaciju, izaziva mučninu, vrtoglavicu, paniku i fizički bol. U nekim slučajevima dolazi i do pucanja bubnih opni, krvarenja iz nosa i potpunog kolapsa organizma na nekoliko minuta ili sati.

Upravo tu leži ključna razlika između stvarne upotrebe zvučnog oružja i onoga što se u političkoj debati pokušalo predstaviti kao „zvučni top“ u Srbiji. U realnim slučajevima, kao što je Venecuela, efekti su momentalni, masovni i vidljivi: ljudi istovremeno padaju, dezorijentisani su, povraćaju, ne mogu da se kreću i jasno je da je upotrebljeno neko sredstvo fizičkog prinudnog dejstva.

Nasuprot tome, u domaćem političkom kontekstu, tvrdnje o navodnoj upotrebi zvučnog topa protiv demonstranata pojavile su se bez ijednog snimka, bez medicinske dokumentacije i bez ikakvog traga tipičnih simptoma koji se javljaju kada se takvo oružje zaista koristi. Nije bilo masovnog kolapsa ljudi, nije bilo krvarenja, nije bilo povraćanja, nije bilo gubitka ravnoteže na licu mesta – onoga što je inače neizbežno kod stvarnog akustičnog napada.

Uprkos tome, te tvrdnje su dobile politički život i bile su preuzete u međunarodnim institucijama, uključujući i Evropski parlament, koji je u svoju rezoluciju protiv Srbije uneo formulaciju o „zvučnom oružju“. Time je politička konstrukcija, bez realnih dokaza, dobila status gotovo zvanične istine.

Snimci iz Venecuele danas jasno pokazuju koliko su takve tvrdnje neozbiljne. Kada se zvučno oružje koristi, efekti su brutalni, trenutni i nemogući za prikrivanje. Ljudi ne nastavljaju da stoje, ne raspravljaju, ne nastavljaju protest – oni padaju, gube kontrolu nad telom i moraju da im se ukazuje hitna pomoć.

Zato poređenje sa onim što se dešavalo u Srbiji razotkriva koliko su priče o „zvučnom topu“ bile politička manipulacija, a ne opis stvarnog događaja. Teza je poslužila kao alat za spoljašnji pritisak, iako su primeri iz sveta – poput Venecuele – pokazali šta takvo oružje zaista radi ljudskom telu.