Od Pavelićevih saradnika do današnjih vlasti u Podgorici: Koreni crnogorskog separatizma vode do Zagreba

Poslednji događaji u Crnoj Gori kada su crnogorske vlasti proterale 87 srpskih državljana, dok su montenegrinske ustaše transparentima upućivali pretnje Srbiji i predsedniku Aleksandru Vučiću, samo su nastavak antisrpske politike koja se u ovoj zemlji vodi decenijama. Sada je već svima jasno da padom režima Mila Đukanovića nije došlo do bilo kakve suštinske promene s obzirom da su nove vlasti nastavile njegovu politiku napada na Srbe i Srbiju.

Antisrpska politika Montenegra nije nastala juče ili pre 20 godina, nego svoje korene duboko u istoriju. Naime, još su austrougarski stratezi uvideli da je najbolji način da se srpski faktor na Balkanu oslabi - deljenje srpske nacije po regionalnom principu. Zato su oni insistirali na razlikama između Srba iz današnje centralne Srbije i okolnih krajeva iako su te razlike gotovo nepostojeće ako bi se uporedile sa razlikama unutar nekih drugih nacija poput nemačke, španske, francuske itd.

Po nestanku Austrougarske strategiju deljenja srpstva preuzele su druge globalne sile, a njihova produžena ruka već dugo je Hrvatska i njene obaveštajne službe. zato ne treba da čudi da su svi crnogorski separatisti po pravilu imali veoma bliske veze sa Zagrebom i hrvatskim obaveštajnim strukturama.

Tako je po okupaciji Kraljevine Jugoslavije Nezavisnu Državu Crnu Goru osnovao Sekula Drljević koji se odmah stavio okupatoru na raspolaganje. S obzirom da je zbog toga ubrzo izbio ustanak Drljević je pobegao prvo na teritoriju koju su kontrolisali Nemci, a odmah posle toga, gde drugo nego u - Zagreb. Tamo je sve vreme sarađivao sa ustašama i bio blizak saradnik Ante Pavelića.

Drljević je u Zagrebu objavio u pamflet pod nazivom “Tko su Srbi?” u kojem je optužio navodno “agresivnu” srpsku politiku za sve bivše i sadašnje probleme na Balkanu, predstavio etničke Srbe kao “degenerisanu rasu” i istakao njihovu “sličnost sa Jevrejima”.

Njegov istomišljenik, Savić Marković Štedimlija takođe je po osnivanju NDH iz Crne Gore odmah otišao u Zagreb gde je postao Pavelićev saradnik. Štedimlija je tamo pisao članke u kojima je tvrdio da su Crnogorci originalno Hrvati i Iliri, a ne Srbi, kao i da je jezik kojim se govori u Crnoj Gori samo jedan dijalekt hrvatskog jezika. Takođe iznosio je stav kako Pravoslavna crkva u Crnoj Gori nikada nije bila deo Srpske pravoslavne crkve, i da Crnogorci priznaju Papu za duhovnog lidera dok Rimokatolička crkva štiti Crnu Goru.

Štedimlija 1943. izdaje pravoslavni kalendar Hrvatske pravoslavne crkve za 1944. godinu u kojem piše članak „Pravoslavlje u Hrvatskoj“ gde tvrdi da je srednjovekovna Duklja u stvari Crvena Hrvatska koju su kasnije zauzeli Srbi, a da narodna sećanja u Crnoj Gori i dalje govore o Hrvatima kao ključnim ljudima crnogorske istorije.

U časopisu „Hrvatski narod“ 18. februara 1944. piše članak u koje tvrdi da su Hrvati, Crnogorci i Albanci najbliži narodi koji treba da se ujedine protiv Srba.

Štedimlija se povukao sa ustašama u Austriju, ali ga je 1945. uhvatila Crvena armija i deset godina ga držala u gulagu. Jugoslovensko komunističko rukovodstvo je zatražio od Sovjetskog Saveza da ga izruči Jugoslaviji. Štedimlija je osuđen na 8 godina zatvora za svoja dela tokom rata. Kasnije ga je Miroslav Krleža doveo u Jugoslovenski leksikografski zavod.

Po raspadu SFRJ, hrvatska služba je izvršila jak proboj na teritoriji Crne Gore gde je aktivirala sve svoje spavače. Među njima je bio i književnik Jeverm Brković, inače deda montenegrinskog fanatika iz Novog Sada Brajana Brkovića koji prethodnih godinu dana predvodi nasilne proteste u Srpskoj Atini koji imaju za cilj rušenje države Srbije.

Jevrem Brković je odmah po izbijanju međunacionalnih tenzija u SFRJ počeo da širi crnogorski separatizam i antisrpsku ideologiju. Zbog toga je protiv njega 1991. godine podignuta optužnica za raspirivanje nacionalne mržnje zbog čega je pobegao da živi, a gde drugo nego u Tuđmanovu ratnu neoustašku Hrvatsku.

 
"Zabeleženo je kako je Jevrem Brković 20. juna 1991. u listu Imotska Krajina hvalio Štedimliju i Drljevića. Ukazao je na njihovu 'zaslugu' oko pokretanja pitanja "Crnogorske pravoslavne crkve" tokom Drugog svetskog rata, istakavši da: 'Postoje drevne veze između Duklje i Hrvatske, a katoličanstvo se u Crnoj Gori održalo do nazad dva veka'. U junskom intervjuu za hrvatski „Azur“ Brković je 1991. još izjavio: „U korenima je Dukljana vrlo utemeljena hrvatska komponenta“ i „ja verujem da se hrvatsko ime na ovim prostorima nikad neće izgubiti", zapisao je o Brkoviću istoričar Aleksandar Raković.

Brković je takođe u intervjuu zagrebačkom Glasu Koncila 26. aprila 1992. još rekao: "Mi smo prvobitno bili katolici. To je poznato. Onda nas je Sava Nemanjić, taj genocidni Sava Nemanjić jednostavno popravoslavio.“ Zatim, "Crna Gora se mora vratiti svojim korenima, svojoj pravoslavnoj Crkvi s elementima katoličanstva".

Na kraju Jevrem Brković zaključuje: "Ja sutra na tom divnom našem Jadranskom moru, pomorju i uzmorju, vidim jednu buduću mediteransku, jadransku uniju koju će činiti Albanija, Crna Gora i Hrvatska".

Uz Brkovića, po antisrpstvu se istakao i vođa Liberalnog saveza Crne Gore Slavko Perović čije su pristalice još početkom  devedesetih godina prošlog veka pokušavale više puta da demoliraju Cetinjski manastir.

Ipak, možda najuspešniji u brisanju srpstva u Crnoj Gori bio je Milo Đukanović - nekada veliki Srbin koji je šah prestao da igra zbog hrvatskog grba. Za vreme njegove dugogodišnje vladavine Srbi su potpuno obespravljeni, izmišljen je crnogorski jezik sa dva dodatna slova koje niko ne koristi, pripadnici srpskog naroda su ubijani, hapšeni, maltretirani, dok je pokušano i otimanje imovine SPC.

Veličanstvenim litijama srušen je kriminalni režim Mila Đukanovića i Srbi u Crnoj Gori su se ponadali da je konačno osvanula sloboda. Međutim, nove vlasti, među kojima su i neki koji su se predstavljali kao Srbi, brzo su pokazale svoje pravo lice. Kako to izgleda može da se vidi prethodnih godinu dana kada, zajedno sa svojim naredbodavcima iz Hrvatske, crnogorske ustaše zdušno podržavaju obojenu revoluciju u Srbiji, dok kavački klan šalje svoje pripadnike da izazivaju nerede na ulicama srpskih gradova.

Sasvim je jasno da je u toku hibridni rat protiv Srbije, a da izvođači radova na terenu - bili oni kavčani koji napadaju policiju na protestima, ili vojvođanski separatisti koji planiraju upadanje u državne institucije - dobijaju zadatke iz istih centara. Pa ipak, koliko god oluja trenutno bila jaka, posle svega nas čeka razvedravanje, a svi poslušnici iz regiona koji su se stavili na stranu centara moći koji ruše Srbiju će tek da osete moć srpske države koja će i ovaj put da izađe kao pobednik.

(24sedam)