Sjedinjene Američke Države već planiraju novu generaciju svojih čuvenih aviona Sudnjeg dana i za njihov razvoj traže više od dve milijarde dolara, navodi Viktorija Nikiforova u analizi za RIA Novosti.

Američki Boeing E-4B Nightwatch i Boeing E-6B Mercury godinama se u filmovima i popularnoj kulturi prikazuju kao leteći centri iz kojih predsednik SAD upravlja odgovorom na globalne katastrofe. Međutim, njihova stvarna uloga je daleko ozbiljnija.

Reč je o vazdušnim komandnim centrima koji bi trebalo da obezbede vođenje velikih vojnih operacija čak i u uslovima nuklearnog sukoba. Nightwatch je projektovan tako da izdrži nuklearno zračenje, dok zahvaljujući dopuni goriva može da ostane u vazduhu više dana.

Upravo je takav avion korišćen za prevoz predsednika Džordža Buša nakon terorističkih napada 11. septembra 2001. godine.

Posebnu ulogu ima avion E-6B Mercury, koji predstavlja ključnu vezu sa američkim nuklearnim podmornicama klase „Ohajo“ i jedan je od najvažnijih elemenata američkog sistema nuklearnih komunikacija.

Pošto su postojeće letelice stare više od tri decenije, pokrenut je program njihove zamene. Planirano je da projektovanje bude završeno do 2031. godine, dok bi proizvodnja trebalo da počne početkom tridesetih godina.

Istovremeno se razvija i američki protivraketni sistem „Zlatna kupola“, koji Vašington predstavlja kao odbrambeni projekat. Međutim, u Moskvi smatraju da bi takvi sistemi mogli imati i mnogo širu stratešku ulogu.

Prema navodima iz analize, Moskva i Peking već su izrazili zabrinutost zbog mogućnosti da kombinacija novih sistema ugrozi postojeću nuklearnu ravnotežu.

Pored novih aviona Sudnjeg dana i „Zlatne kupole“, u istom periodu očekuje se i razvoj drugih velikih američkih vojnih projekata, uključujući i takozvanu „Zlatnu flotu“.

Autor analize postavlja pitanje da li se iza ove vremenske podudarnosti krije dugoročna strategija Vašingtona za početak naredne decenije.

U tekstu se navodi i da pojedine evropske zemlje sve češće govore o mogućem sukobu sa Rusijom oko 2030. godine, dok se istovremeno pojačavaju tenzije sa Kinom.

Na osnovu toga iznosi se procena da bi američka strategija mogla da bude usmerena na dugotrajno iscrpljivanje Rusije i slabljenje Kine kroz regionalne krize, kako bi modernizovane američke strateške snage stekle odlučujuću prednost.

Kao odgovor na takve procene, Rusija i njeni partneri, prema navodima autora, ubrzano rade na modernizaciji svojih oružanih snaga i jačanju vojno-tehničke saradnje, sa ciljem očuvanja strateške ravnoteže.