Hrizantema multiflora, poznata i kao saksijska hrizantema, poslednjih godina postaje jedna od najtraženijih biljaka u jesenjoj sezoni prodaje cveća. Njena najveća prednost ogleda se u tome što ne zahteva skupe plastenike niti kompleksnu infrastrukturu, već se uspešno može gajiti na otvorenom prostoru, što je čini posebno pogodnom za početnike u cvećarstvu.

Početna ulaganja u proizvodnju ove biljke relativno su niska, što dodatno doprinosi njenoj popularnosti. Cena jedne sadnice kreće se oko 35 dinara, dok saksija prečnika 17 centimetara košta približno 12 dinara. Kada se dodaju troškovi supstrata, đubriva i osnovnih sredstava za zaštitu bilja, ukupni trošak po jednoj biljci ostaje na oko 0,4 evra, što omogućava pristupačan ulazak u proizvodnju čak i uz ograničen budžet.

Na tržištu se razvijene biljke najčešće prodaju na veliko po ceni od 100 do 120 dinara, dok se u maloprodaji lepo formirane hrizanteme mogu dostići i cenu od oko 400 dinara po komadu. Međutim, kao realan prosek uzima se cena od oko 200 do 250 dinara, što omogućava stabilniju računicu za proizvođače.

Ako se uzme primer proizvodnje od 500 biljaka, ukupna ulaganja ostaju na nivou od oko 200 evra. Troškovi uključuju sadnice, saksije, zemlju i dodatne inpute poput prihrane i zaštite biljaka. U takvom scenariju, potencijalna računica izgleda vrlo podsticajno za male proizvođače koji žele sezonski prihod.

Ukoliko se svih 500 biljaka proda po prosečnoj ceni od 200 dinara, ukupan prihod dostiže oko 100.000 dinara, odnosno približno 800 evra. Kada se od toga odbiju ukupni troškovi proizvodnje, neto zarada može da dostigne oko 600 evra po sezoni, što ovu kulturu čini zanimljivom za dodatnu zaradu.

Kod većeg obima proizvodnje, poput 1.000 biljaka, potencijalna zarada se proporcionalno povećava i može dostići oko 1.200 evra, što dodatno potvrđuje ekonomsku isplativost ovog posla. Zbog toga mnogi proizvođači smatraju da je hrizantema multiflora jedna od najprofitabilnijih sezonskih kultura u oblasti cvećarstva.

Troškovi proizvodnje mogu se dodatno optimizovati ukoliko proizvođač sam priprema supstrat. Najčešće se koristi kombinacija baštenske zemlje, dobro pregorelog stajnjaka i manjeg udela treseta, koji poboljšava strukturu i prozračnost zemljišta. Iako je moguće gajiti biljke i u običnoj zemlji, takav pristup može otežati transport zbog veće težine saksija.

Tokom rasta i razvoja, hrizantema zahteva redovnu prihranu, koja se može obavljati kroz zalivanje ili folijarno tretiranje preko lista. Zaštita od bolesti je takođe važna i najčešće podrazumeva preventivnu primenu fungicida u intervalima od oko deset dana, dok se u periodima povećane vlažnosti i kiša tretmani sprovode češće.

Zahvaljujući kombinaciji niskih ulaganja, jednostavnog uzgoja i stabilne potražnje na tržištu, saksijska hrizantema multiflora ostaje jedna od najzanimljivijih opcija za male proizvođače i sve koji žele sezonski i relativno siguran dodatni prihod u jesenjem periodu, piše Telegraf.